Γράφει ο Θεολόγος-Εκκλησιαστικός Ιστορικός-Νομικός κ.
Ιωάννης Ελ. Σιδηράς
ΙΗΣΟΥΣ ΧΡΙΣΤΟΣ Ο ΠΡΟΣΦΥΓΑΣ ΘΕΟΣ
· Στο θεανθρώπινο πρόσωπο του εν φυγή πρόσφυγα
νηπιάσαντος Θεού Ιησού Χριστού ενσαρκώνεται και υποστασιοποιείται το πρόσωπο
κάθε παιδιού-πρόσφυγα ανεξαρτήτως ενθοφυλετικής καταγωγής ή θρησκευτικής
αναφοράς.
· Η φυγή εις Αίγυπτον του νηπίου Ιησού Χριστού για να
σωθεί από την νηπιοφονική μάχαιρα της αυθαιρέτου πολιτικής εξουσίας του
αρχομανούς δολοφόνου Ηρώδη ερμηνεύει διαχρονικά τον αμοραλισμό ενός απάνθρωπου
και υποκριτικά ψευδεπίγραφου πολιτισμένου κόσμου απέναντι σε κάθε
παιδί-πρόσφυγα.
Άραγε πόσο συμπαγές και άθραυστο μπορεί
να είναι το «εωσφορικό προσωπείο» της διεθνούς κοινότητας και μάλιστα του
πολυδιαφημισμένου και πολυδιακηρυγμένου λεγόμενου πολιτισμένου δυτικού κόσμου
κάθε φορά που «ίσταται απαθώς» και ρεμβάζει σιωπηρώς απέναντι στο δράμα και την
τραγωδία του ανθρωπίνου προσώπου κάθε πρόσφυγα και ιδιαίτατα όταν πρόκειται για
μικρά παιδιά ακόμη και νηπία που βιώνουν στην απαρχή της επιγείου ζωής τους το
φάσμα της του θανάτου μαχαίρας ή του αιφνιδίου θανάτου στα ύδατα ποταμών και
θαλασσών, «εν όρεσι και σπηλαίοις και
ταις οπαίς της γης».