Γράφει
ο Θεολόγος - Εκκλησιαστικός Ιστορικός - Νομικός κ. Ιωάννης Ελ. Σιδηράς
ΟικολογικΟς ΕπανευαγγελισμΟς
ΑπO την «ΟικολογικΗ ΑμαρτΙα» και την «ΟικοκτονΙα»
στην «ΟικολογικΗ ΜετΑνοια» και το «ΟικολογικΟ Ηθος»
στην «ΟικολογικΗ ΜετΑνοια» και το «ΟικολογικΟ Ηθος»
Ίσως
η λεκτική ορολογία και εκφραστική διατύπωση του τίτλου του παρόντος θεολογικού
κειμένου να λογίζεται από κάποιους θιασώτες της
«ηθικιστικής ή εσωστρεφούς θεολογίας» ως υπερβολική κατά την θεολογική
νοηματοδότηση του λεγομένου οικολογικού ζητήματος ή μάλλον δυσχερούς και
υπαρξιακών διαστάσεων αυτού προβλήματος, αλλ’ όμως ουδόλως είναι υπερβολική
όταν ο πλανήτης Γη αργοπεθαίνει σταθερά και σταδιακά, διότι κατά το
αποφθευγματικώς διατυπωθέν, οι «λέξεις», οι «όροι» ή τα «ονόματα» αποκαλύπτουν
«την των πραγμάτων αλήθειαν». Έτι περισσότερο ισχύουν τα ως άνω, εάν μάλιστα
αναλογισθεί κάποιος ότι μέχρι και κατά τα μέσα της δεκαετίας του 1980 η
Ορθόδοξη Εκκλησία, ποιμαίνουσα ή μη, δεν ετοποθετείτο με την πολύτιμη και
ρηξικέλευθη διαχρονικώς διδασκαλία των θεοφόρων Πατέρων αυτής για την προστασία
της κτιστής δημιουργίας και επί του φλέγοντος και υπαρξιακών διαστάσεων για την
επιβίωση του ιδίου του ανθρώπου και του πλανήτη οικολογικού ζητήματος, ενώ και
από τον χώρο της λεγομένης ακαδημαϊκής θεολογίας σχεδόν κανείς δεν εθεωρούσε
θεολογικώς επιβεβλημένο να ασχοληθεί με σοβαρότητα και τεκμηρίωση για την
πνευματική ευθύνη και τον ρόλο της Ορθοδόξου Εκκλησίας, αυτής ταύτης της
Ορθοδόξου Θεολογίας, να αφυπνίσει, να εγείρει τις εν υπνώσει συνειδήσεις και να
κινητοποιήσει τους πάντες, τις κατά τόπους Ορθόδοξες Εκκλησίες, τις λοιπές
Χριστιανικές Ομολογίες και άλλες ακόμη θρησκείες, τις κυβερνήσεις των Κρατών,
τους ακαδημαϊκούς και εν γένει τους ανθρώπους των γραμμάτων και των τεχνών,
τους δημοσιογράφους, του τοπικούς κρατικούς ή ιδιωτικούς φορείς και διεθνείς
οργανισμούς, αλλά κυρίως το πλήρωμα του εκκλησιαστικού σώματος σε ένα
«οικουμενικό οικολογικό επανευαγγελισμό».